Nieuwsbrief september 2015

Onverwachts en onverhoopt hebben we deze maand helaas afscheid moeten nemen van alle lieve kinderen en medewerkers van Daycare Vincent. Het verschil van inzicht tussen Suzan, Zenon en ons heeft ervoor gezorgd dat verdere samenwerking met hen niet meer mogelijk was. Na een emotionele middag waarin we afscheid hebben genomen van medewerkers en kinderen hebben we definitief een punt achter Home Sweet Home gezet. We hebben een fantastische tijd gehad bij Home Sweet Home en zijn dankbaar voor de ervaring die we afgelopen 2  jaar hebben mogen opdoen binnen deze stichting. De medewerkers en kinderen wonen gelukkig niet ver weg en we zullen ze daarom zeker nog eens gaan opzoeken.

Ook hebben we, gelukkig maar tijdelijk, afscheid genomen van (o)pa. We hebben opnieuw een mooie tijd achter de rug en van beide kanten hebben we daar volop van genoten. We hebben de vader van Joanne dit keer mogen laten zien wat The Pearls of Africa tot nu toe heeft gerealiseerd. De ontmoetingen die we hadden met de mensen in de dorpjes waren erg bijzonder. Tijdens een bezoek aan een school waar The Pearls of Africa 3 kinderen sponsort, houdt Joanne een mooi betoog voor de hoofdlerares. Ze drukt de leraren en leraressen op het hart dat ze de dromen van kinderen levend moeten houden. Wanneer een kind een droom heeft, is er de hoop dat die droom ooit zal gaan uitkomen. In mijn ooghoek zie ik dat haar vader uit trotsheid zijn emoties niet meer kan bedwingen en zijn tranen de vrije loop laat. Verbaasd vraagt de lerares:” Bent u verdrietig?” Waarop hij antwoordt:”Nee hoor ik ben gewoon ontzettend trots op mijn dochter”. Meteen begrijp ik weer waarom God ervoor heeft gekozen om ons naar Uganda te sturen. Een bemoedigend woord, een schouderklopje, een glimlach, een high five, een aai over de bol, een handje vasthouden en ga zo maar door. Allemaal uitingen van aandacht die de meeste kinderen hier totaal niet gewend zijn. Maar of een kind nou in Nederland, op de noordpool of in Uganda woont, allemaal hebben ze dezelfde liefde nodig. Soms vergeet ik even waarom we hier in Uganda zijn en betrap ik mezelf erop dat ik verhard ben. De tranen van Joanne d’r vader hebben ervoor gezorgd dat het schild wat ik had aangetrokken om mijzelf te beschermen voor emoties weer af ging. Met een brok in mijn keel liepen we weer richting de auto om onze weg te kunnen vervolgen.

Al lopend en zoekend zijn we volop in beweging om te kijken hoe we de ontstane vrije tijd door het wegvallen van onze werkzaamheden bij Home Sweet Home zo goed mogelijk kunnen gaan benutten. We zijn de afgelopen 2 weken bij veel mooie projecten langs geweest om te kijken of we ons binnen deze projecten nuttig kunnen maken. We hebben hier en daar wat lijntjes uitgegooid en wachten geduldig tot God ons laat zien waar we nodig zijn. Natuurlijk zitten we in de tussentijd niet stil. We merken dat het project van onze marktvriend Peter een stroeve start kent. Peter is op eigen initiatief een project gestart waarin jonge alleenstaande moeders en kwetsbare jongeren vaardigheden kunnen leren om zo voor zichzelf een bestaan te kunnen opbouwen. De doelgroep gaat niet naar school omdat daar geen geld voor is. De jongeren kunnen leren breien met breimachines, ze kunnen het kappersvak leren en ze kunnen hun creativiteit ontplooien door het maken van traditionele souvenirs als tasjes, kettinkjes, armbanden enz. Peter zelf zit in de laatste fase van zijn opleiding en heeft daardoor weinig tijd en geld om in het project te kunnen investeren. Zijn compagnon heeft te kennen gegeven dat hij uit het project wil stappen. Ook komt hij erachter dat diezelfde compagnon al  8 maanden de huur van de locatie niet heeft betaald. Peter mocht deze locatie kosteloos voor zijn nieuwe project gebruiken, niet wetend dat er dus al maanden geen huur voor betaald werd. Dankzij een eerder microkrediet heeft hij breimachines kunnen aanschaffen waarmee de studenten de breikunst onder de knie kunnen krijgen. Momenteel zijn er 10 studenten die binnen het project breien. Ze maken truien in de hoop dat er een school bereid is deze van hen te kopen. Gewapend met de flyer van het project bezocht ik de eerste school bij ons in Bukaya om het project te promoten in de hoop dat deze school een order zou plaatsen. Lang tijd horen we niets van de school. Maar ons geduld werd uiteindlijk toch beloond. Afgelopen woensdag belt de school Peter met de vraag of hij 100 truien kan breien voor de school! Als de school tevreden is met de levering van deze 100 truien beloofd het direct nog een order te plaatsen voor 350 truien! Na dit fantastische nieuws zijn we samen eerst op zoek gegaan naar een nieuwe locatie omdat de oude erg duur was. We hebben een mooie, nieuwe en goedkopere locatie dichtbij gevonden. Binnenkort zal het project vanuit Bukaya, het dorp waar we wonen, gaan opereren. Samen met Peter zijn we vastbesloten dit project een doorstart te kunnen geven. We zijn ervan overtuigd dat dit project een succes kan worden met als doel zoveel mogelijk jongeren te kunnen helpen.

As dinsdag komen 2 nichtjes van mij, Hanneke en Hendrina , naar Uganda. We zijn erg benieuwd hoe zij Uganda gaan ervaren gezien door de bril van The Pearls of Africa. Ze hebben vol enthousiamse en voor ons als complete verrassing een sponsor fietstocht georganisseerd. Daarmee hebben ze een prachtig bedrag opgehaald! Fijn dat jullie straks met eigen ogen kunnen zien hoe het geld hier in Oeganda wordt besteed.

Alle liefs uit Uganda,

 

Familie Kwint

Tag: 
nieuws