Nieuwsbrief oktober 2015

Luctor et emergo!

De zeeuwen onder ons zullen direct begrijpen waar de nieuwsbrief van oktober over zal gaan. Ben je geen zeeuw dan ga je daar vanzelf achterkomen na het lezen van deze nieuwsbrief. Nog even geduld dan. 

Afgelopen maand waarin we bezoek hebben gehad van mijn nichtjes Hendrina en Hanneke hebben we weer veel gezien en zijn er veel ontmoetingen geweest met de lokale bevolking. We hebben geprobeerd Hendrina en Hanneke te laten proeven hoe het is om in Uganda te wonen en hoe het is om onder deze aardige ugandese mensen je werk te mogen doen. En natuurlijk hebben we deze maand Finn’s verjaardag gevierd, onze ‘kleine’ vriend is alweer 5 jaar geworden!

Inmiddels zijn we wel een beetje gewend geraakt aan het idee dat niets hier vanzelf gaat en dat alles gepaard gaat met worstelingen. Hoewel we heel blij zijn dat we Peter kunnen helpen met het opzetten van zijn “Jinja Knitting Training Center” gaat ook dit niet vanzelf. Zoals je hebt kunnen lezen in de vorige nieuwsbrief helpen we Peter met het opzetten van een training center voor kwetsbare jongeren. De meeste studenten zijn schoolverlaters (vanwege ontbreken van financiële middelen) en jonge alleenstaande moeders. Deze jongeren, zonder baan en dus zonder inkomen, moeten dagelijks worstelen om hun hoofd boven water te kunnen houden De studenten krijgen een korte cursus waarin ze leren breien met een breimachine. Ook leren ze hoe ze de truien, nadat ze gemaakt zijn, kunnen verkopen. Na afloop van de cursus én bij voldoende orders van scholen krijgen de studenten hun eigen machine mee naar huis. Dit alles met als doel om in de toekomst voor zichzelf te kunnen zorgen. Een prachtig initiatief waar we graag onze medewerking aan verlenen. Al snel merkten we dat Peter prachtige ideeën had maar dat de uitvoering nog wel eens te wensen overliet. Zijn partner en leraar van de studenten genaamd Habib is ook super enthousiast maar soms onrealistisch. Regelmatig gaan we langs om de mannen te coachen en bij te sturen daar waar nodig is. Ook worstelen we met onze 1e klant, een school die 400 truien heeft besteld. Bijna wekelijks bezoek ik de school omdat de aanbetaling op zich laat wachten. Iedere keer word ik afgewimpeld met weer een ander excuus en afspraken worden niet nagekomen. Alhoewel dit soms best frustrerend is blijven we positief en geduldig in de hoop dat op een dag de truien betaald zullen worden. 

Samen met Hendrina en Hanneke zijn we de afgelopen maand ook weer langs de straatkinderen in Jinja geweest en hebben we een bezoek gebracht aan de lokale brouwerijen waar sterke drank (waragi) wordt gemaakt. Opnieuw raakt het me en is het alsof ik in een andere wereld terecht kom. De meeste straatkinderen komen op straat omdat ze thuis mishandeld worden. Ze worstelen tussen de keuze om thuis te worden mishandeld of het leven op de straat. Een onmenselijke keuze. Eenmaal op straat raken de kinderen al gauw verslaafd aan verdovende middelen wat ze nog verder naar beneden haalt. Er zijn in en rondom Jinja veel stichtingen die hulp bieden aan straatkinderen. De meeste kinderen hoeven daarom niet op straat te leven. De kinderen kunnen een dak boven hun hoofd krijgen, een fatsoenlijke maaltijd én veel belangrijker nog, kans op een toekomst! Je zou ze aan de oren willen meesleuren naar één van deze organisaties maar dat kan niet, ze moeten zelf die keuze maken. Na de 1e worsteling (de keuze van mishandeling thuis of leven op de straat) start voor de kinderen de 2e worsteling (de keuze van de verworven ‘vrijheid’ op de straat of leven met regels in een organisatie). En dan kiezen helaas de meeste kinderen toch voor de schijn ‘vrijheid’ van de straat.

Ook bij de lokale brouwerijen zakt de moed me opnieuw in de schoenen wanneer ik vooral de vrouwen zie werken in onmenselijke omstandigheden. De kinderen van de vrouwen lopen hier ook gewoon rond alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dit terwijl ik al dronken word van alleen de lucht van alcohol die boven dit dorp hangt. En als je al geen tranen in je ogen krijgt van wat er zich voor je ogen afspeelt dan krijg je ze wel van de dikke rookpluimen die onder de overkappingen blijven hangen en in je ogen komen.  Het idee dat de grote vaten bij oververhitting makkelijk kunnen ontploffen baart me nog meer zorgen. De vrouwen in deze brouwerij worstelen dagelijks onder deze erbarmelijke omstandigheden. 

Ondanks alles wat we zien proberen we altijd positief te blijven en daarom wil ik ook deze nieuwsbrief positief eindigen. We zijn met Hendrina en Hanneke ook op bezoek geweest bij de zaterdagmiddag van LifeStep, de organisatie van Rogers onze nachtwaker. Daar was het één groot feest en hebben we mogen genieten van de zingende en dansende kinderen van de sloppenwijk Masese. Hendrina heeft zelf ook nog even gitaar kunnen spelen en de meiden hebben mee gedanst met de kinderen. We zullen maar in het midden laten wie er soepelere bewegingen hadden, de kinderen of de meiden . Maar wel super stoer dat jullie je, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, tussen de kinderen mengde en ze lieten voelen dat ze van waarde zijn! Helaas worstelt ook LifeStep op het gebied van financiën. Naast dat ze de kinderen van Masese iedere zaterdag een dagprogramma aanbieden waarin ze God groot maken door zang, dans en verhalen zorgen ze er ook voor dat 5 jongeren naar school kunnen. Voor een aantal van hen was het echter nog onzeker of ze ook volgend jaar weer naar school konden gaan vanwege het ontbreken van voldoende financiële middelen binnen LifeStep om de school te kunnen betalen. Nadat Hendrina en Hanneke dit hoorden besloten ze allebei direct één van de jongeren te gaan sponsoren door hun schoolgeld te betalen. Onwijs bedankt meiden! Jullie zorgen ervoor dat Norah én Rachael kans blijven houden op een mooie toekomst! Hopelijk een toekomst waarin ze niet hoeven te worstelen met armoede! Rachael wil dokter worden en haar zus verpleegster. Laten we hopen en bidden dat ze in de toekomst samen hun eigen kliniek kunnen beginnen! Hoe mooi zou het zijn als ze in de toekomst hun eigen bevolking weer kunnen helpen met  het verlenen van medische zorg?! 

Zelf hebben we afgelopen maand geworsteld met de vraag op welke plek God ons na Home Sweet Home graag zou willen zien. Deze vraag lijkt op zeer korte termijn beantwoord te gaan worden! Wij zijn heel enthousiast en vol energie om aan de slag te gaan bij deze nieuwe nog nader te noemen stichting. Omdat alles nog niet helemaal officieël is later meer hierover!

Nu ter afsluiting die titel boven de nieuwsbrief. Elke dag laten we ons leiden door God, elke dag leven we in de wetenschap dat we afhankelijk zijn van Hem en elke dag weten we dat Hij alles heeft overwonnen. Met deze gedachte mogen de jongeren van het breiproject,  de straatkinderen, de vrouwen in de brouwerij, Norah, Rachael en wij er zeker van zijn dat wanneer we Hem kennen uiteindelijk mogen zeggen:’ Luctor et emergo’ oftewel ik worstel en kom boven!

Veel liefs,

Familie Kwint

Tag: 
nieuws