Nieuwsbrief juni 2016

 Sam.

Martinus van Tours (316-397 n. Chr.) werd bisschop van Tours in Frankrijk in het jaar 371. Tijdens een heel koude nacht reed hij op zijn paard langs een bedelaar. Martinus steeg af, scheurde zijn mantel in tweeën en gaf de helft aan de bedelaar. Die nacht had Martinus een droom waarin hij Jezus de mantel zag dragen die hij die dag in tweeën had gescheurd. Toen hij vroeg waar de mantel vandaan kwam, antwoordde Jezus: “Die heb ik van mijn dienaar Martinus gekregen”.

Ieder mens krijgt in zijn leven te maken met toppen en met dalen. Het ene moment bevind je jezelf in een dal en op het ander moment sta je weer op de top. Afgelopen maand werden we geconfronteerd met een aantal vervelende dingen wat ervoor zorgde dat we onszelf in het dal tegenkwamen. Zonder het zelf te weten zorgde zwerver Sam ervoor dat we weer op de weg terug omhoog zijn...

 6 juni was de officiële opening van de kleuterschool van Paul. Op zijn verzoek mochten wij de opening verzorgen. Ik ontmoet Paul in de stad wanneer ik, net als Paul, de aanvraag voor mijn rijbewijs doe bij de ‘ministry of works’. We raken in gesprek met elkaar en Paul vertelt mij van zijn profetie om een school te starten in zijn geboortedorp. Paul die een zorgeloze jeugd gehad heeft, vindt dat het nu tijd is om iets terug te doen voor de kinderen die in tegenstelling tot hem wel in een zorgelijke situatie zitten. Hij start een school voor kinderen die opgroeien in een arme familie. De kinderen in zijn school krijgen nu in ieder geval kans op onderwijs én in ieder geval één fatsoenlijke maaltijd per dag. Geraakt door zijn verhaal besluit ik in te gaan op zijn vraag om mee te denken over de organisatie rondom het starten van de school. Na een aantal gesprekken met elkaar gehad te hebben was het dan zover. Vanaf 6 juni draaien de 1e 2 klassen op volle toeren!

Nog geen 2 weken later krijg ik van Paul een  droevig bericht. Eén van de leerlingen, een meisje van 5 jaar is overleden als gevolg van sickle cell. Kinderen met sickle cell hebben een afwijking in het bloed waardoor ze een aanval kunnen krijgen. Als er niet snel en adequaat gehandeld wordt dan kan het eindigen met de dood. Bij Bridget waren ze er te laat bij en is ze aan de afwijking overleden. In de eerste weken na de opening van de school werden de staf en de kinderen al geconfronteerd met een grote tegenslag. Gelukkig weten we dat ze het goed heeft nu. We hebben de garantie dat haar hemelse Vader goed voor Bridget zal zorgen.

Afgelopen maand is ook bij kisoBOKa een maand geweest waarin de stichting zich in een dal bevond. Het nieuwe team vindt zich maar moeizaam een weg binnen de organisatie en hierdoor ontstaat er wrijving over en weer. Het heeft ertoe geleid dat de technisch adviseur die aangenomen was om kisoBOKa op weg te helpen de stichting na een jaar verlaten heeft. Gelukkig kruipen we ook hier weer uit het dal en zijn er ontwikkelingen gaande die ervoor zorgen dat kisoBOKa weer beter zal gaan draaien.

Ook als gezin hebben we persoonlijk even in een dal gezeten als het gaat om gezondheid. Joanne werd op een ochtend wakker en voelde zich niet lekker. De thermometer gaf aan dat zij koorts had en dan gaat er bij ons meteen een alarmbelletje rinkelen. Direct doen we een test om te kijken of er malaria in haar bloed zit. Gelukkig is de test negatief. Omdat de koorts en pijn bij ademhalen een aantal dagen aanhoudt, gaan we toch maar naar de arts om te kijken wat de koorts veroorzaakt. De arts doet een aantal tests en komt tot de conclusie dat Joanne pleuritis heeft oftewel pleuris. Meteen krijgt ze een sterke dosis antibiotica om de bacterie die op haar longvlies zit te overwinnen. De dagen erna blijft de pijn aanhouden en gaat de koorts ook maar moeizaam weg. Ongemerkt heeft de ziekte die zorgen baart zijn invloed op het hele gezin en is de sfeer alles behalve positief. Maar gelukkig ook hier klimmen we weer vanuit het dal omhoog. Na 2 weken blijft de koorts weg en is de pijn stukken minder. Momenteel ontbreekt het Joanne alleen nog aan energie, maar iedere dag gaat het ietsje beter. De top is weer in zicht!

Wel zijn we blij dat afgelopen maand een aantal mensen zich hebben aangemeld om persoonlijke sponsor te willen worden voor de kinderen. Zo hebben Monica, Joe, Winnie en Judith de garantie gekregen dat ze de komende jaren naar school kunnen gaan! Ontzettend bedankt hiervoor. We kunnen nog steeds persoonlijke sponsors gebruiken voor de kinderen. Mocht jij een lach willen toveren op één van de gezichten van de kinderen hier dan nodig ik je uit om persoonlijk sponsor te worden!

Tenslotte had ik gisteren persoonlijk mijn dieptepunt. Na alle negativiteit op allerlei fronten zat ik er helemaal doorheen. Al rijdend op de motor onderweg naar Noa om haar van school op te halen vraag ik mezelf af, wat doen we hier nog?! Waarom zijn we hier als alles zo stroef loopt zoals de afgelopen maand? Laten we onze spullen pakken en lekker terug naar Nederland gaan. Natuurlijk besef ik me dat het een vlucht gedachte is en dat het niets oplost. Maar soms vraag je je af wat doe ik hier? Precies op dat moment rij ik langs Sam. Sam is een zwerver die steevast te vinden is langs de kant van de weg vlakbij een grote vuilcontainer waar hij probeert iets eetbaars in te vinden. De zwerver heeft de naam Sam overigens van Finn gekregen aangezien hij nooit spreekt en dus niet kan zeggen wat zijn echte naam is. Finn vond Sam een mooie naam en sindsdien hebben we hem dus Sam genoemd. Sam is geestelijk erg verward. Zo af en toe brengen we Sam een pakketje met wat brood en limonade. Als hij dat dan in ontvangst neemt, onstaat er een lach op zijn gezicht. Zo ook gisteren was dat het geval. En het is op dat moment dat God tegen mij zegt, jij bent hier voor Sam. Ik krijg een brok in mijn keel en schaam mezelf dat ik me soms zo druk maak om dingen die helemaal niet van belang zijn. Zo simpel is het. Het is zoals Martinus van Tours zijn mantel in tweeën scheurt en de helft aan de bedelaar geeft. Het is zoals het overhandigen van een lunchpakketje aan een zwerver die langs de kant van de weg staat. Niets meer en niets minder. Zoals Sam en de bedelaar zijn er veel meer mensen die een kleine blijk van waardering nodig hebben. Kijk eens om je heen en vraag jezelf af voor wie kan ik diegene zijn die door mijn kleine blijk van waardering een lach op zijn gezicht krijgt. Vandaag voel ik me mentaal alweer een stuk beter en sla ik vol goede moed, samen met God, de weg in die me weer omhoog leidt naar de top van de berg.

Veel liefs,

Familie Kwint

 

 

 

 

De officiële opening van Noah's Arc infant's school.
Kinderen en staf van de nieuwe school.
Bridget.
Tag: 
nieuws

Reacties

Wat een aangrijpend verhaal. Wij weten, net als jullie, dat hoogtepunt en -dieptepunten elkaar afwisselen. Maar jullie moeten wel heel veel uitdagingen aangaan en overwinnen. Wat doen jullie bijzonder mooi werk. Alles in Nederland achterlaten en je geheel inzetten voor de kinderen en mensen in Uganda. En Uganda is een dubbele uitdaging. Fijn dat jullie je weet wat beter voelen en we wensen jullie De Top van de berg maar ook een mooie weg naar die top ! Liefs Ineke en Anita

Remco, Joanne en kinderen, jeetje wat een heftige nieuwsbrief. En dan kom ik ook nog met allerlei futiliteiten bij je aankloppen. Ik heb heel veel waardering voor alles wat jij met je gezin doet. Je momenten van verwarring zijn heel goed te begrijpen, maar jullie aandeel is heel belangrijk en groot voor de mensen in Uganda. Fijn dat jullie veel steun en troost ervaren in jullie geloof. Ik wens Joanne heel veel beterschap en jullie beiden veel spirit. Ik de kleine giften en gedachten willen we jullie steunen.

Hallo
Wat een vervelende maand ,ik hoop voor jullie dat jullie gauw weer de top mogen berijken en Joanne weer gauw de oude mag worden .
Maar weet jullie gedragen door jullie Schepper .
Wij bidden elke dag voor jullie .
En in ons hart zijn jullie altijd bij ons.
Veel sterkte en hele dikke knuffels voor jullie allemaal .
papa en Annemarie

Lieve Remco en Joanne,

Wat een onroerend en emotioneel verhaal. Wat laat je diep in je binnenste kijken. Ik kan mij zo voorstellen dat jullie er af en toe helemaal doorheen zitten. En wat mooi dat een zwerver - iemand die niemand ziet - jullie weer overeind helpt, en je weer op het juiste spoor zet.
Je mag erop vertrouwen dat God jullie verder zal leiden - ook al loopt het af en toe heel moeizaam. Misschien vraagt Hij dan juist dat je totaal op Hem vertrouwt.
Bedankt dat je ons laat delen in jullie verdriet en jullie vreugde, en in het mooie werk dat je daar voor Jezus doet.
Jullie kennen vast wel het oude lied: Al wat gedaan werd uit liefde tot Jezus, dat houdt zijn waarde en zal blijven bestaan.
Veel sterkte en bovenal Gods zegen op jullie mooie en belangrijke werk.
Liefs,
tante Fia

Lieve Remco en Joanne, Noa en Finn,

Wat een ontroerend en eerlijk verhaal. Ik moest een paar keer slikken toen ik het las. Kan mij zo goed voorstellen dat de moed je af en toe in de schoenen zinkt als je zoveel tegenstand ervaart, heel menselijk, maar wat dapper hoe jullie je er doorheen slaan en steeds weer positief de strijd aangaan wetende dat je het niet alleen hoeft te doen. Hij, die u roept is getrouw, Hij zal het ook doen. Thess. 5;24. Ik zie ernaar uit om jullie weer lekker te knuffelen over een week of zes.
Love You!
Liefs mama

dank Remco! Ik sluit me aan bij alle vorige reactie op jullie nieuwsbrief.

Alle goeds en Kracht gewenst, Ans

Ontroerend, kwetsbaar en eerlijk geschreven. Prachtig hoe jullie naast de kinderen ook Sam een gezicht geven. Gods zegen voor de komende tijd. Liefs Leonie

lieve Remco, Joanne, Noa en Finn,
wat een eerlijk en ontroerend verhaal... Ik ben diep onder de indruk van wat je schrijft. Ik wens jullie kracht en moed toe om door te gaan en bovenal: Gods onmisbare zegen en nabijheid. Lieve Joanne, wat vervelend dat je zo ziek ben geweest. Heel veel beterschap toegewenst!!!

Hoi Remco, Joanne, Noa en Finn,

Dank voor jullie oprechtheid: soms voel je je inderdaad net een bull-terrier: vastbijten en vasthouden aan de opdracht die je gekregen hebt. Wat mooi, dat het voor God niet uitmaakt in welke eeuw hij de onaanzienlijken-der-aarde plaatst om Zijn kinderen weer op Hemzelf te wijzen. En wat bijzonder, dat je het opmerkt en er niet zomaar aan voorbij leeft.
------------------
Dan toch even iets onbenulligs: hier in NL hebben de schoolkinderen bijna grote vakantie en dat betekent, dat iedereen achter de schermen vh kinderwerk in de kerk weer volop bezig is het nieuwe seizoen voor te bereiden. Jullie kennen me genoeg om te weten welke vraag er nu komt:
Als je kijkt naar de NL-se schoolgroepen, in welke groepen zouden Noa en Finn dan komen na de zomervakantie? Als jullie dan echt even de boel inpakken en tijdelijk terugkomen, kunnen zij zich welkom voelen in hun eigen kinderwerkgroep.
---------------
Veel sterkte met de klim omhoog en kijk onderweg eens om je heen en geniet vh uitzicht.

Lieve groeten,