Nieuwsbrief januari 2017

(Wervel) wind

1 januari bleek het startsein te zijn voor de januaristorm die, nu mijn moeder er is, een beetje tot bedaren komt. We zijn het jaar voortvarend begonnen en zijn op de door de storm veroorzaakte golven meegegaan om zo goed als we kunnen alles wat we tegen kwamen op te pakken.

De rode draad door deze maand is de Youth Alpha Training die we gestart zijn op 9 januari. We hebben afgelopen maand ervaren dat ook de Heilige Geest met ons mee waaide en ons hielp om dwars door de storm de juiste keuzes te maken. Wanneer emoties de boventoon voeren is het fijn dat Hij de leiding neemt en ons vol liefde laat zien welke keuzes er gemaakt moeten worden.

We beginnen de Youth Alpha met tien van de jongeren die door The Pearls of Africa ondersteund worden.  En hoewel iedereen even moest wennen aan elkaar werd al gauw duidelijk; dit wordt een mooie tijd met elkaar! Tijdens de Alpha hebben we getuigen mogen zijn van groeiende relaties tussen Jezus en de jongeren. Vanuit die basis mochten we zien dat hechte vriendschappen ontstonden en levens veranderden. We hebben met elkaar een intensieve periode meegemaakt waarin we veel van elkaar geleerd hebben. We hopen dat er met deze groep slechts een begin is gemaakt en dat we nog veel jongeren met deze geweldige training mogen zegenen. We gaan de mogelijkheden bekijken om de training te kunnen integreren met de godsdienst lessen van de basisschool waar veel van onze jongeren heengaan.

We hebben tijdens ons avontuur in Oeganda al meerdere keren ervaren dat als je eenmaal besluit te gaan wandelen je vanzelf de mensen op je pad krijgt die hulp nodig hebben. Dit was niet anders in onze wandeling tijdens de Alpha Training. Tijdens de Alpha sessies hebben we de deur dicht aangezien er bij een open deur steeds jonge nieuwsgierige kinderen naar binnen komen en zo de training verstoren. Zo zat ook tijdens onze 2de sessie, die ging over hoe je je kan laten leiden door God, onze deur dicht. Tijdens de training viel Joanne d’r oog op een jonge dame die stiekem door de ramen gluurde, nieuwsgierig naar wat er in de hut plaats vond. Plotseling wordt er op de deur geklopt. De aannemer staat voor de deur en wil ons iets vragen over de bouw van een huisje waar ik later in de brief meer over zal schrijven. Geruisloos waait de jonge dame naar binnen en gaat op één van de stoelen op de 2e rij zitten. Joanne en ik kijken elkaar aan en besluiten haar te laten zitten. Ze valt in principe in de doelgroep van de Youth Alpha. Vol interesse volgt ze wat er verteld wordt en ze doet enthousiast mee in de groepjes. Na de training komt ze naar ons toe en vertelt dat ze zich de dag voor de training teneer gedrukt voelde. Ze voelde zich hopeloos vanwege de situatie waarin ze zich bevond. Toen we haar vroegen wat ze van de training vond was ze heel uitgesproken. Haar hopeloze gevoel was als sneeuw voor de zon verdwenen en ze voelde zich weer helemaal gelukkig! Ze gaf aan dat ze ons op het juiste moment aantrof en dat de training haar vernieuwde energie had gegeven en ze alles weer rooskleurig inzag. Shadia komt vervolgens alle resterende trainingen bijwonen en verandert van een sombere in een energieke enthousiaste jonge dame. Om Shadia beter te leren kennen gaan we bij haar langs om te kijken hoe de gezinssituatie eruit ziet. We treffen haar vader en een tante aan. Haar vader begint te vertellen. We horen hoe deze familie van een redelijk welvarende familie na één noodlottig ongeval in de armoede raakt. Vader had een goede baan als ingenieur en werkte zowel in binnen en buitenland. Hij had een goed inkomen waarmee hij zijn gezin met 4 kinderen prima kon onderhouden. Alles ging hem voor de wind. Tot op een dag alles veranderde. Op een dag kwam hij ongelukkig in aanraking met een machine waardoor hij aan één arm zijn hand verliest en zijn andere arm verlamd raakt. Plotseling kan hij zijn werk niet meer uitvoeren en is er geen inkomen meer. Sinds die tijd worstelt vader om aan geld te komen om zo zijn kinderen te kunnen onderhouden. Geld voor school is er amper. De kinderen gaan zo nu en dan naar school, net wanneer er geld is. Het is daarom niet verwonderlijk dat de resultaten slecht zijn. We besluiten Shadia, Milli, Helen en Elijah te helpen zodat ze ‘gewoon’ naar school kunnen gaan zonder dat ze lessen hoeven te missen door gebrek aan geld. Ook vragen we vader Daniël na te denken over hoe hij met zijn handicap toch een inkomen kan gaan verdienen. We hebben hem uitgedaagd met plannen te komen waar wij dan eventueel mee kunnen gaan helpen. De brede glimlach op het gezicht van Shadia en haar vader verraadt de dankbaarheid voor de ondersteuning die ze namens The Pearls of Africa gaan krijgen.

Op een soortgelijke manier ontmoeten we Mike. Mike komt met zijn vriend Abdu (één van onze sponsorjongens) mee om te vragen of hij ook mee mag doen aan de Youth Alpha. Ook hij valt in de doelgroep en daarom besluiten we hem gewoon mee te laten draaien. Ook Mike zien we tijdens de training positief veranderen. Nooit eerder heb ik iemand gezien die zo hongerig is naar de levenslessen die Jezus ons leert in de bijbel. Tijdens de laatste training vertelt hij enthousiast dat hij zich heeft laten dopen in de kerk toen de voorganger daarvoor een oproep had gedaan. Hij vertelde dat hij onmogelijk op zijn stoel kon blijven zitten en dat hij als door de wind gegrepen naar voren werd geblazen. Opnieuw krijg ik één van de vele kippenvel momenten die ik ervaren heb tijdens de Youth Alpha. Ook tijdens het huisbezoek van Mike worden we niet echt vrolijk. Mike zijn vader is bijna een jaar geleden geschept door een auto en ongelukkig ten val gekomen. Hij breekt zowel zijn been als zijn schouder tijdens zijn val en brengt daardoor 3 maanden in het overheids ziekenhuis door. Omdat er geen geld is voor een fatsoenlijke behandeling ligt hij noodgedwongen met zijn been omhoog in de hoop dat de botten weer goed aan elkaar groeien. Niet dus! Ja de botten zijn aan elkaar gegroeid maar niet zoals het zou moeten. Gevolg van de scheefgroei is dat zijn linkerbeen 10! cm korter is dan zijn rechterbeen. Je hoeft geen dokter te zijn om te raden hoeveel pijn hij moet hebben waneer hij zich moet voortbewegen. We zijn met hem naar één van de betere ziekenhuizen gegaan om te informeren wat de mogelijkheden zijn voor herstel. Hoofdschuddend vertelt de dokter ons dat het geen gemakkelijke ingreep zal zijn. De botten moeten opnieuw gebroken worden en het nieuwe botweefsel moet worden weggehaald. Omdat Mike zijn vader HIV patiënt is, is de operatie niet zonder risico. Veel bloed verlies kan er zomaar voor zorgen dat hij niet meer wakker wordt uit zijn narcose. Het alternatief is revalidatie met aangepast schoeisel. Deze keuze houdt wel in dat hij nooit helemaal pijnvrij zal zijn. Komende vrijdag krijgt hij een uitgebreid gesprek met de dokter over de mogelijkheden en risico’s. Het is dan aan hemzelf om aan te geven wat zijn voorkeur heeft, opereren of revalideren. We bidden hem heel veel wijsheid toe voor deze moeilijke beslissing.

Een aantal van onze kinderen ging het de afgelopen maand ook niet voor de wind. Backu brak haar arm tijdens een valpartij en moest in het gips. Inmiddels is het gips er weer af en heeft ze nergens last meer van. James werd geveld door tyfus en was daar heel erg ziek van. Hij is gedurende 2 dagen in het ziekenhuis behandeld. Inmiddels is hij weer thuis maar voelt zich nog zwak. Gelukkig gaat het langzaam weer beter met hem. Tom heeft de dokter bezocht omdat hij een grote ontsteking op zijn duim heeft. Hij is naar huis gegaan met antibiotica om ervoor te zorgen dat de ontsteking verdwijnt. Shadia en Florence klaagden over hoofdpijn. Uit de training die ging over genezing kwam naar voren dat ze ook met lezen moeite hadden. Met deze informatie zijn we met de 2 meiden naar de oog kliniek geweest om een oogtest te doen. Uit de test blijkt dat beide meiden een oogafwijking hebben. Binnenkort kunnen we ze blij maken met een bril zodat hun hoofdpijn hopelijk verleden tijd zal zijn!

Tenslotte ben ik u het verhaal verschuldigd van de aannemer die ons kwam storen tijdens de Youth Alpha. Iris en Rosalie hebben ons deze maand bijna 3 weken gezelschap gehouden. Dankzij allerlei acties hadden zij een prachtig bedrag opgehaald dat ze graag tijdens hun verblijf nuttig wilden besteden. Vorig jaar al ,tijdens hun 1e bezoek aan ons, was hun verlangen om een huisje te kunnen bouwen voor een hulpbehoevend gezin. Toen is het ons helaas niet gelukt om een gezin te vinden dat wel een stuk land had maar geen huisje of een huisje in slechte staat. Dit keer hebben we de vraag neergelegd bij één van de local leaders, meneer Paul. Hij leidde ons naar een wat oudere mevrouw die werkelijk een stormachtig leven achter de rug heeft. Deze weduwe heeft alles verloren, zoals een orkaan die alles in zijn baan meeneemt. Het verhaal doet me denken aan Job, die ook alles verloor in zijn leven. Van de 10 kinderen die ze kreeg, heeft ze van 8 dochters al vroeg afscheid moeten nemen. Door verschillende oorzaken overlijden haar kinderen één voor één. Als je op haar erf komt zie je het ene graf na het andere liggen. Het is in Oeganda gebruikelijk dat familieleden in eigen grond begraven worden. Tijd om te rouwen is er niet aangezien de dochters kinderen achterlaten die zorg nodig hebben. Momenteel draagt ze de zorg voor 7 kleinkinderen. Ze woont in een met lokaal cement gemaakt gebouw waar ze eigenaresse van is. Het gebouw heeft 10 kamers waarvan er 7 verhuurd zijn waardoor ze iets van inkomen heeft. Het gebouw is echter in slechte staat en dreigt bij een zware bui om te vallen. Iris en Rosalie twijfelen geen moment, deze vrouw verdient een mooie, stevige woning die haar hele leven mee kan gaan. Momenteel is de bouw van het huisje in volle gang. De verwachting is dat het huisje volgende week af is en zij met de kleinkinderen kan verhuizen naar de veilige woning. De opa van Iris was zo geraakt door het levensverhaal van deze vrouw dat hij ook iets wilde doen. Met het bedrag wat opa wilde schenken heeft Iris een bok en een geit  kunnen overhandigen. Hopelijk krijgen ze veel jongen zodat oma in de toekomst met de verkoop van de geitjes wat extra geld kan verdienen. De vrouw is zo dankbaar met wat de meiden voor haar hebben gedaan. Haar droevige blik verandert langzaam in een  vrolijkere blik. Haar getekende leven is dankzij de gift van Iris en Rosalie, en iedereen die daaraan heeft meegeholpen natuurlijk, iets draaglijker geworden.

Waar we gelukkig veel jongeren wel hebben kunnen helpen, moeten we andere jongeren helaas teleurstellen. We hebben besloten tijdelijk geen nieuwe kinderen te ondersteunen. Momenteel steunen we 50 kinderen/jongeren en hun families. Om de gezinnen de aandacht te kunnen geven die ze verdienen en om de schoolgaande jongeren te kunnen garanderen dat ze ook in de toekomst naar school kunnen gaan, hebben we dit besluit moeten nemen. De afgelopen maand hebben we helaas ‘nee’ moeten verkopen aan 2  jongeren. De nood is hoog, en hoewel het vreselijk moeilijk is moeten we onze grenzen aangeven en blijven kijken naar de mensen die we wel kunnen helpen.

Wij hopen dat de storm nog even blijft liggen zodat we mijn moeder, die momenteel in Oeganda is, kunnen laten proeven hoe ons leven hier in het mooie Oeganda eruit ziet.

Liefs,

Familie Kwint

 

 

De toppers van de Youth Alpha in het zwembad tijdens het dagje weg!
Eén van de sessies tijdens ons dagje weg.
Maak kennis met Mike!
En Shadia!
Arme Backu in het gips.
Iris en Rosalie samen met oma tijdens de bouw van haar nieuwe huisje!
Aad en Betsie krijgen een nieuw baasje!
Het huisje vordert snel!
Mama deelt haar eigen gemaakt hartjes uit aan de blije kinderen.
Tag: 
nieuws

Reacties

Joanne en Remco, wat weer een mooi verhaal. Geen eenvoudige beslissing om het aantal kinderen voorlopig hierbij te laten. Het liefst help je iedereen. Maar eerlijkheid is hierin ook belangrijk: na kunnen komen wat nodig is.
Fijn dat het huis voor de oma bijna klaar is. Zij is ook sterk in onze gedachten gebleven. Geniet nog lekker van de aanwezigheid van de moeder van Remco.
Lieve groeten van ons uit Nederland

Hallo Remco en Joanne,
Wat gebeurd er bij jullie toch veel in een maand. Ik lees de verslagen met veel plezier, maar merk ook dat er heel veel afwisselende dingen bij jullie gebeuren. Wat een leuke foto's van de Alpha groep en wat geweldig dat er kinderen buiten staan om iets van het Evangelie op te pikken. Dan gaat voor hen de deur open en gaan jullie ook nog even kijken uit wat voor gezin ze komen. Wat een mooi huisje voor de Oma met haar kleinkinderen. Ook de foto's spreken daar weer van. Wij zijn natuurlijk heel trots op Iris en Rosali, geweldig wat zij hierin mochten betekenen. Ook fijn dat je Moeder bij jullie is. Wij wensen jullie heel veel wijsheid, rust en vrede toe van onze Hemelse Vader, Hij zorgt voor jullie en wij houden van jullie, liefs, Corrie en Arwi.