Nieuwsbrief februari 2016

 

Ba(g) to school.

Waar de volwassen Ugandezen zich nog atijd (terecht of onterecht) druk maken om de ‘gestolen’ verkiezingen van 18 februari proberen de kinderen langzaam aan weer in het ritme te komen aan de start van het nieuwe schooljaar. Hun hoofd is niet meer bij de verkiezingsuitslag maar bij de schoolbanken. Bijna 2 weken na de verkiezingen ‘kookt’ het nog steeds af en toe in de straten van Jinja. We hopen dat de mensen die zich bestolen voelen zich rustig zullen houden en dat de boel niet zal gaan ‘overkoken’.

Voor de meeste van onze sponsorkinderen geldt dat ze vorig jaar gehaald hebben en gaan beginnen aan een nieuw jaar in een hogere klas. We zijn zonder uitzondering trots op al deze kanjers omdat we weten waar ze vandaan komen. Elke dag opnieuw slepen ze  een figuurlijke zware ‘bag’ mee naar school. Deze rugzak is ontstaan omdat ze opgegroeid zijn in moeilijke en heftige omstandigheden. Dr. Wess Stafford, algemeen directeur van Compassion International, zegt in zijn boek ‘te klein om over het hoofd te zien’ “Al het kwaad dat een samenleving teistert, in welke vorm dan ook, heeft altijd de neiging naar beneden te seipelen, om onder de kinderen de grootste vernietiging aan te richten: wanneer een land geteisterd wordt door honger, zijn het vaak de kinderen die sterven. Wanneer ergens een ziekte uitbreekt, zijn de eerste die bezwijken de kinderen, en wanneer er ergens een oorlog is, sterven er meer kinderen dan soldaten.” Ik zou daar nog een voorbeeld aan toe willen voegen die geldt voor de meeste van onze sponsorkinderen. Wanneer de vader overlijdt of wegloopt van zijn verantwoordelijkheid zijn het vaak de kinderen die niet naar school kunnen en dus uiteindelijk de dupe zijn.

Mohammed, Shaban en Shalifa komen uit een familie waarvan de vader op een dag besloot zijn spullen te pakken en zijn familie te verlaten. Hun moeder trok dit na een tijdje niet meer en raakte geestelijk in een diepe put. Ook zij kon niet meer voor haar kinderen zorgen. Momenteel is het de oma van het drietal die voor hen zorgt. Oma heeft nauwelijks een inkomen en kan er daarom onmogelijk voor zorgen dat de kinderen naar school kunnen. Als deze kinderen niet geholpen hadden geworden door 2 oud collega’s van mij, Willeke en Jamina, dan hadden ze geen zicht op een goede toekomst gehad. Dan had het besluit wat vader nam om weg te lopen desastreuze gevolgen gehad voor de toekomst van Mohammed, Shaban en Shalifa. Dan had hun droom om piloot (Mohammed), chauffeur (Shaban) en advocaat (Shalifa) te worden altijd een droom gebleven. Dankzij hulp vanuit Nederland  kunnen ze nu hun droom najagen! Alle 3 zijn ze over naar de volgende klas. Mohammed en Shaban zijn begonnen aan groep 4 en Shalifa zit nu in groep 5.

Ivan, Dicky en Raphael komen uit een gezin waarvan de vader is overleden aan Aids. Opeens stond Claire ,de moeder, er helemaal alleen voor. Met het kleine loontje wat ze verdiende was ze net in staat om de huur te betalen én om elke dag het eten op tafel te kunnen zetten. De kinderen konden niet langer meer naar school en zaten noodgedwongen thuis. Gelukkig hebben we ook deze familie in ons programma kunnen opnemen en konden Ivan, Dicky en Raphael weer snel naar school. Ook voor hun ligt de toekomst open en hebben ze zicht op een beter leven!

Alan en Alice wonen al bij ons in de straat sinds dat we in Bukaya kwamen wonen. Terwijl andere kinderen uit de straat naar school gingen zaten Alan en Alice altijd thuis. Ze zorgden voor de allerkleinste kinderen en hielpen in het huishouden. Alan zijn vader is overleden en Alice haar beide ouders zijn overleden toen ze nog heel jong was. Alan zijn moeder zorgt voor Alan en ook voor Alice die een nichtje van Alan is. Naast Alice en Alan zorgt de moeder van Alan ook nog voor andere kinderen. Heel lang hebben we geworsteld met de vraag of we Alan en Alice zouden moeten helpen. Zouden we hen naar school sturen of niet? Omdat ze in de straat wonen, en iedereen uit de straat ons kent, zou onze hulp een stormloop van ouders of verzorgers kunnen veroorzaken waarvan de kinderen ook opeens niet meer naar school zouden kunnen. Ons antwoord kwam uiteindelijk van Iris en Rosalie die nog een bestemming zochten voor hun opgehaalde donaties voor The Pearls of Africa. We vroegen hen of we die donaties mochten gebruiken om Alan en Alice de komende jaren naar school te kunnen laten gaan. Daar hoefden Iris en Rosalie gelukkig niet lang over na te denken. Ze hadden Alan en Alice al een aantal keren gezien bij ons op de muur waar ze een afrikaans welkomst dansje voor hen opvoerden! We hebben nadrukkelijk uitgelegd aan de moeder dat Iris en Rosalie, Alan en Alice persoonlijk sponsoren zodat de kans op een stormloop veel kleiner werd. Afgelopen week hebben we alle benodigdheden gehaald voor school inclusief prachtige nieuwe schoenen voor Alan. Beide hebben van ’s morgens tot ’s avonds een glimlach op het gezicht gehad. Ze genoten zichtbaar van de voorbereidingen om naar school te kunnen gaan. Vanaf vandaag zijn ze na lange tijd van afwezigheid weer terug te vinden in de schoolbanken!

Norah (16) heeft waarschijnlijk wel de grootste rugzak opgelopen in de afgelopen jaren. Norah woont samen met haar beide ouders en broers en zussen in één van de sloppenwijken buiten Jinja. Vorig jaar heeft ze een heel ernstig ongeluk gehad. Ze kwam in botsing met één van de roekeloos rijdende taxi’s net buiten Jinja. Er zat een inmens groot gat in haar been en het bot zat meer buiten haar been dan erin. Met spoed is ze naar het ‘main hospital’ gebracht waar uiteindelijk alles nog erger werd. Ter plekke hebben ze, zonder eerst de wond grondig schoon te maken, de wond gehecht met als gevolg dat er een grote ontsteking ontstond. Omdat de zorg in dit gratis ziekenhuis sterk te wensen overliet, hebben de jongens van LifeStep haar naar een betere privekliniek gebracht. Daar hebben ze uiteindelijk met huidtransplantatie de wond kundig kunnen herstellen. In datzelfde jaar is haar zus die net bevallen was van een jongen overleden. Met messteken is ze om het leven gebracht door de ex vriendin van haar vriend. Als ik dit soort verhalen hoor dan voelt het soms net alsof we midden in een slechte film zitten die hopelijk snel afgelopen is. Maar wat een sterkte familie en wat een sterke jongedame is dit. Na alle tegenslagen ziet de familie het leven positief in. Voordat we naar Kenia gingen hebben we de broer van Norah (Godfried) geholpen met het aanbouwen van een kamer. Deze kamer wordt nu verhuurd voor extra inkomsten. Norah moet als enige het schooljaar over doen. Maar dat is geen wonder als je bedenkt dat ze door alle perikelen 4 maanden school gemist heeft. Vandaag spraken we haar nog op school. Ze twijfelde heel erg of ze in discussie zou moeten gaan met de leraar om alsnog over te kunnen gaan. Toen we vroegen naar de reden waarom ze de klas niet over zou willen doen antwoordde ze:’ dan schaam ik me zo’. We hebben haar direct op het hart gedrukt dat er niets is om zich voor te schamen. We hebben uitgesproken dat we enorm trots op haar zijn dat ze na alle tegenslagen nu weer aan een nieuw schooljaar gaat beginnen. De discussie met de leraar is er nooit gekomen en vol zelfvertrouwen gaat ze het dit jaar zeker wél halen! Dankzij de hulp van Hendrina krijgt Norah de kans om later journaliste te worden!

Tenslotte wil ik graag de 2 zussen Maggie (18) en Rachael (15) aan jullie voorstellen. Ook in deze familie gaat het alles behalve voorspoedig. De vader van Maggie en Rachael die ook nog een oudere en jongere broer hebben is zoals helaas vele mannen in Uganda alcoholist. Hun moeder heeft onlangs besloten een punt achter de relatie te zetten en is vertrokken. Maggie en Rachael zijn dus op zichzelf aangewezen. Gelukkig zijn ze in al die jaren heel zelfstandig geworden en kunnen ze goed voor zichzelf zorgen. Maar zonder een degelijke opleiding is er voor de 2 geen toekomst. Rachael zit nog op het voortgezet onderwijs en Maggie gaat in mei starten met de hotelschool. Doordat ze in het sponsorprogramma zitten met dank aan Hanneke en Hendrina kunnen ze gewoon naar school blijven gaan en komt hun toekomst in tegenstelling tot die van hun ouders niet in gevaar.

Dit zijn maar een aantal kinderen die gelukkig wél geholpen kunnen worden en naar school kunnen gaan. Uganda telt duizenden kinderen die die kans (nog) niet hebben gekregen. Het doel van The Pearls of Africa is om steeds meer kinderen toe te laten treden tot het sponsorprogramma. We hopen dat ‘onze familie’ een hele grote familie mag gaan worden. Natuurlijk blijven we naast de schoolactiviteiten ook persoonlijk betrokken bij deze families en helpen we ze waar we kunnen! We streven er naar om de rugzakjes zo licht mogelijk te maken door het hart te bereiken van ieder kind dat op ons pad komt, om zo een positieve bijdrage, hoe gering misschien ook, te leveren aan de grootse toekomst van een kind-in Jezus’ naam.

Help jij mee?

Liefs familie Kwint.

Mohammed, Shaban en Shalifa tonen trots hun overgangsrapport.
Claire met haar kinderen Dicky (rechts boven), Ivan (midden) en Raphael (rechts onder).
Alan en Alice met hun sponsers Iris en Rosalie.
Norah (rechts) met 2 van haar zussen.
Op bezoek bij Norah d'r school Jinja S.S.S.
Lekker metselen met de handjes en lokaal cement samen met Norah d'r broer.
Maggie (rechts) en Rachael (links) samen met hun moeder en hun sponsors Hanneke en Hendrina.
Tag: 
nieuws

Reacties

Lieve allevier,

Wat doen jullie toch mooi en goed werk. Een mooi verslag heb je er weer van gemaakt Remco. Fijn dat jonge mensen een kans krijgen op een normaal leven en ze verdienen dit ook na alle ellende, waar ze mee te maken hebben gehad of nog in zitten.
Wat een kanjers zijn jullie toch en wat ben ik ontzettend trots op jullie! En wat moeten wij dankbaar zijn dat we in dit veilige land wonen met goede zorg en we hopen en bidden dat dit zo mag blijven in deze onzekere tijden.
Dikke kus en een extra big hugh voor Noa en Finn.

hallo kanjers
Wat een mooi verslag ,met wat jullie doen dan .
ben zeer trots op jullie en denk ook dag en nacht aan jullie ,want het is niet niks wat jullie daar allemaal doen .
echte kanjers beslist ,ook bidden wij elke dag voor jullie .
Ik zou zeggen een dikke kus en dikke knuffels voor Noa en Finn.

Wat een bijzonder verslag! Super mooi om te lezen dat er na zoveel tegenslag toch weer een toekomst is voor deze mensen. Heel veel Zegen in jullie werk/roeping!