Nieuwsbrief augustus 2015

Zonder strijd geen overwinning!

“Never blame any day in your life. Good days give us happiness, bad days give us experience and worst days give us lessons”

Terug van een geweldige safari waarin we samen met opa getuige mochten zijn van een prachtig stukje schepping is het weer tijd voor het schrijven van de maandelijkse nieuwsbrief. Tijdens de safari sliepen we midden in het park van Queen Elisabeth. Toen we ’s avonds de deur van onze kamer open deden om naar buiten te gaan stonden we vol verbazing te kijken hoe een kudde olifanten op nog geen paar meter van ons vandaan rustig van een boom zaten te eten. Het grootste exemplaar van deze kudde olifanten liep vervolgens vlak voor ons langs om zijn dorst te gaan lessen bij het kraantje van de wasbak naast het toilettengebouw. Nog verbaasder waren we toen we zagen hoe hij zelf behendig het kraantje open draaide en begon te drinken. Wat een spektakel en een onvergetelijk moment!

Afgelopen maand hebben we zowel in ons eigen gezinnetje als bij de lokale bevolking veel te maken gehad met strijd. We hebben in spanning gezeten voor de verlenging van onze werkvergunning en daarmee de verlenging van ons verblijf in Uganda. Ook hebben we in spanning gezeten toen zowel Joanne als Finn geveld werden door de malaria. Bij Finn sloeg de medicatie gelukkig vrijwel meteen aan en hij voelde zich daardoor al snel weer beter. Hoe anders was dat bij Joanne. De 1e medicatie bestaande uit tabletten sloeg niet aan. Vervolgens werd ons injecties met een iets zwaardere medicatie geadvisseerd. Dit leek in eerste instantie zijn werk te doen en Joanne knapte ook zienderogen op. Helaas was de verbetering van haar gezondheid van tijdelijke aard en viel ze na 2 dagen weer terug in de koorts klachten. Ten einde raad besluiten de artsen haar een infuus te geven met een nóg sterker middel. Uiteindelijk heeft dit gelukkig wél blijvend meegeholpen aan het herstel van Joanne. De laatste malaria test liet zien dat er geen malaria meer in haar bloed zat. De overwinning op de malaria voelde echt als een bevrijding. Met tranen van vreugde hebben we direct iedereen op de hoogte gebracht dat de malaria uiteindelijk het onderspit heeft gedolven. In deze strijd tegen de malaria hebben we opnieuw ervaren hoe belangrijk het is, en hoe gezegend we zijn met jullie als lieve familie, vrienden en gemeente die achter ons staan. Gebed kent geen grenzen. We hebben dankzij jullie gebed de kracht gekregen om ons door deze nare week heen te worstelen. ‘Toevallig’ was Joanne net op tijd weer volledig hersteld en kon ze vorige week op het vliegveld haar vader weer in haar armen sluiten.

Ook is er strijd geweest tijdens onze bezoekjes in de dorpen. Toen we de oma van Ogutu bezochten, troffen we haar (opnieuw) doodziek aan. Zij is hartpatiënte en daardoor al eerder zo ziek geweest. Nadat we de 1e keer met haar naar het ziekenhuis waren geweest heeft ze medicijnen voorgeschreven gekregen die ze dagelijks moet innemen om haar bloeddruk op peil te kunnen houden. Ervan uitgaande dat zij deze medicatie nog steeds nam, schrokken we van de staat van haar gezondheid nu tijdens het bezoek. Al gauw bleek dat de medicatie op was, en omdat zij zich nu weer goed voelde, heeft ze geen nieuwe medicatie meer gehaald. Dwars tegen het advies van de dokter in is ze dus gestopt met de medicatie. Opnieuw hebben we haar met klem benadrukt dat ze de medicijnen voor altijd, zo lang als ze leeft, moet innemen. De mensen hier hebben het niet zo op medicijnen dus als ze zich goed voelen dan stoppen ze met de medicatie. Ook frustrerend was het om te zien dat niemand om haar heen bereid was te helpen om nieuwe (gratis) medicijnen voor haar te halen. We hebben de buren én zelfs haar dochters proberen te overtuigen van de noodzaak van de medicatie en ze gevraagd nieuwe te halen zodra het opraakte. We leggen altijd uit dat wij bereid zijn te helpen maar dat daarna de verantwoordelijk bij hen zelf ligt. Teleurstellend was het dan ook dat nu niemand bereid was de noodzakelijk nieuwe medicatie voor oma te gaan halen. Zogenaamd hebben ze het allemaal druk, maar de waarheid is dat ze liever de fles (sterke zelf gebrouwen drank) verkiezen dan een ritje stad om medicijnen te halen. Omdat de gezondheid van oma iets te belangrijk is om het op zijn beloop te laten en af te wachten totdat iemand actie onderneemt om medicatie voor haar te halen, hebben we toch maar besloten haar zelf weer te gaan helpen. We hebben nu genoeg medicatie bij haar gebracht om het komend half jaar te kunnen overbruggen. Na dit half jaar zullen we terug gaan om haar weer te voorzien van de medicatie. Vandaag zijn we weer langs geweest en werden we hartelijk ontvangen door een dolgelukkige, stralende en dankbare oma van Ogutu. De medicatie heeft, opnieuw, zijn werk gedaan.

Tijdens ons bezoek aan de familie van little Tracy waarin we al haar kinderen ontmoeten geeft de moeder aan dat ze erg blij is met het huis maar dat ze ook nog graag een latrine buiten wil om de behoefte te kunnen doen. Opnieuw leggen we uit dat we blij en dankbaar zijn dat we haar hebben kunnen helpen maar dat ze nu zelf weer haar verantwoordelijk moet nemen. Haar zoon maakt stenen en is handig genoeg om zelf een latrine te kunnen bouwen. We hebben haar dan ook op het hart gedrukt zelf het initiatief te nemen nu en door te gaan na de positieve stimulans van het bouwen van het nieuwe huis. Eigenlijk is het bij ieder project zo dat de mensen dankbaar zijn met wat ze krijgen, maar tegelijk ook direct vragen om meer. En ook dat geeft soms strijd omdat het op ons soms ondankbaar overkomt. Maar wat schetst onze verbazing tijdens ons bezoek vandaag, in de afgelopen weken heeft haar zoon een buitenkeukentje én een latrine gebouwd. Super trots laat ze ons de 2 projectjes zien. De blik van voldoening in haar ogen verraadt dat ze blij en trots is dat ze het advies om zelf het initiatief te nemen van ons heeft aangenomen. En die zelfde blik overtuigd ons er weer van dat deze familie vanaf nu weer haar eigen boontjes kan gaan doppen.

De mooiste dag van deze maand beleef ik met Melanie, een vrijwilligster die afgelopen maand bij Home Sweet Home heeft meegeholpen. Totaal ongepland neem ik haar op een zondag achterop de boda mee om wat mensen te gaan bezoeken die ziek waren. We gaan langs bij de vader van Peter die diabetis patient is en waarmee we samen naar het ziekenhuis zijn gegaan, we bezoeken de oma van Ogutu die toen nog erg ziek was en tenslotte gaan we naar Nicolas, een jongen van de daycare, die zijn arm had gebroken en in het gips zat. Na elk bezoek vragen we of we met hen mogen bidden. Eigenlijk is het antwoord altijd: “ja graag!”  Tijdens het uitspreken van ieder afzonderlijk gebed voelde we de kracht die vrij kwam, de kracht die alle medicatie te boven gaat. De kracht van onze eigen Geneesheer die er hoogst persoonlijk voor gezorgd heeft dat alle zieken zich op dit moment weer beter voelen! Daar ben ik van overtuigd!

Tenslotte zijn we blij dat ook de strijd met de werkvergunning is gewonnen! We mogen de komende  3 jaar doorgaan met het dankbare werk wat we mogen doen hier in het prachtige Uganda.

God is good, ALL THE TIME!

Veel liefs,

Familie Kwint 

Tag: 
nieuws