Nieuwsbrief april 2016

 

Tour Makenke

Wanneer je als tourist naar Uganda komt, kun je bij Bulikimu KisoBOKa een excursie boeken om de sloppenwijk Makenke te kunnen ontdekken. Je komt langs de vreselijke brouwerijen waar je uitleg krijgt over het hele proces tot aan het eindproduct waragi (lokale sterke drank). Ook word je uitgelegd wat de gevaren zijn van het werken in de brouwerijen. Daarnaast bezoek je Kimasa Primary school, de basisschool die aan de andere kant van de sloppenwijk ligt. Om van de brouwerijen naar de school te gaan moet je heel Makenke door en zie je in welke vreselijke situaties deze mensen moeten wonen.

Afgelopen maand hebben we onze eigen tour Makenke gedaan met Paul. Paul is het dorpshoofd en kent daardoor Makenke en zijn inwoners beter dan ieder ander. We hebben Paul gevraagd welke families in Makenke het meest behoefte hebben aan bijstand van The Pearls of Africa. We hebben gevraagd welke families het meest kwetsbaar zijn als het gaat om scholing van de kinderen. Paul is met deze vraag naar de gezondheidsmedewerkers van het dorp gegaan om te overleggen en belde ons een paar dagen later dat hij 5 families heeft uitgekozen die onze hulp goed kunnen gebruiken.

We spreken af dat we samen met Paul langs de families gaan om kennis te maken en om te kunnen bepalen wat we voor deze families kunnen gaan betekenen. Aangekomen bij de 1e familie beseffen we direct weer in wat voor uitzichtloze situaties de mensen hier terecht kunnen komen. We worden hartelijk ontvangen door Louise. Louise is moeder van 6 kinderen en heeft sinds kort de zorg voor 4 van de kinderen van haar zus erbij gekregen. Een snelle optelsom leert dat ze nu de zorg draagt voor 10 kinderen. De zus van Louise is onlangs overleden, waarop haar man besloot zijn verantwoordelijk te ontvluchten. Hij nam de benen en liet zijn kinderen aan hun lot over. Op de één op andere dag heb je dus als kind geen ouders meer en word je aan je lot overgelaten. Iedere keer als ik zulke verhalen hoor word ik boos en verdrietig tegelijk. Boos op de vaders die maar gewoon weglopen als het te moeilijk wordt, en verdrietig als ik zie hoe er met de kinderen wordt omgegaan. We maken kennis met Judith (11 jaar) en Elisa (6 jaar). Samen met hun 2 broertjes wonen ze nu noodgedwongen bij hun tante. Geld voor school is er niet waardoor ze al een aantal weken thuis zitten. We besluiten Judith en Elisa te helpen terug naar school te gaan. Het is onbeschrijfelijk hoe blij kinderen hier zijn wanneer ze te horen krijgen dat ze weer naar school mogen gaan. We zijn dankbaar dat we een pleister op de wonden van Judith en Elisa hebben kunnen plakken. We bidden dat ze compleet genezen van de armoede en dat de school hen een kans geeft op een betere toekomst.

We vervolgen onze weg en ontmoeten Sarah, een moeder van 5 kinderen. Sarah werkte tot 3 jaar geleden in de waragi brouwerijen. Ze begint haar levensverhaal te vertellen en naarmate het verhaal vordert zakt de moed steeds verder in mijn schoenen. Wat een bak met ellende krijgen de mensen hier toch te verwerken! Op een noodlottige dag vertrekt Sarah ’s morgens vroeg naar haar werk om weer een hele dag hard te werken voor een schamel loontje in de brouwerijen. Dan halverwege de dag gebeurd er iets wat helaas regelmatig gebeurd in de brouwerijen. Eén van de vaten waarin de grondstof zit wordt te heet en ontploft met een grote knal. Sarah staat op dat moment te dichtbij en krijgt de kokende massa over haar heen. Ze verbrandt haar beide benen en kan als gevolg daarvan niet meer lopen. Nu 3 jaar later ervaart ze nog steeds dagelijks de pijn van de brandwonden. Het ongeluk heeft ervoor gezorgd dat Sarah niet meer kan werken met alle gevolgen van dien. Ook hier kiest de man eieren voor zijn geld en ontvlucht zijn verantwoordelijkheid en laat moeder Sarah met haar 5 kinderen hulpeloos achter. Het logische gevolg is dat de oudste kinderen van school worden gehaald om een baan te gaan zoeken om zo de familie enigszins te kunnen onderhouden. We ontmoeten haar 2 jongste kinderen Ikoru (10 jaar) en Backu (6 jaar). Ikoru gaat van school naar school in de hoop dat ze zonder te betalen zo lang mogelijk naar school kan gaan. Een school stuurt je hier vaak pas na een aantal weken naar huis zodra je het schoolgeld niet betaald. En als je dus van school naar school gaat kun je met een beetje geluk een paar maanden van het jaar naar school zonder te betalen. Ook hier besluiten we Ikoru en Backu te helpen weer naar school te gaan. Natuurlijk zouden we ook de broers en zussen van Ikoru en Backu willen helpen naar school te gaan maar dat zou betekenen dat er geen geld is om eten te kopen, dat er geen geld is voor medicijnen wanneer iemand ziek wordt en dat er geen geld is om de huur te kunnen betalen. En de wetenschap dat de oudere kinderen een grote achterstand hebben opgelopen in de jaren dat ze niet naar school zijn geweest doet ons met pijn in het hart besluiten dat het beter is ze niet naar school te laten gaan. Joanne en ik kijken elkaar aan nadat we afscheid hebben genomen van deze familie. We delen dezelfde gedachte, het is wel even genoeg voor vandaag en we besluiten de andere 2 families later in de week te bezoeken. Ons hoofd zit even vol met alle ellende die we deze ochtend voorgeschoteld hebben gekregen.

Het is donderdag in dezelfde week als we vol goede moed weer op pad gaan met Paul om de resterende families te bezoeken. We komen aan bij Jennifer. Moeder Jennifer heeft 8 kinderen waarvan de meeste al wat ouder zijn en zelfstandig ergens anders wonen. Alleen Monica ( 14 jaar) woont nog samen met haar oudere zus bij haar moeder. Haar zus heeft een zoontje van 3 jaar en werkt op het land om ervoor te zorgen dat de familie kan overleven. De vader van Monica is 2 jaar geleden overleden. Monica gaat niet meer naar school omdat er niet genoeg geld is om het schoolgeld te kunnen betalen. We vragen Monica wat haar droom is. Vol overtuiging verteld ze dat ze dokter wil worden om zo later de mensen te kunnen helpen die ziek zijn. De verbazing was van haar gezicht af te lezen toen we vroegen of ze haar spullen wilde pakken om naar school te gaan. Maar... , stamelde ze, mijn moeder kan het schoolgeld niet betalen. Toen we haar vertelde dat ze zich daar geen zorgen over hoefde te maken veranderde haar verbazende blik in een stralende blik! Aan motivatie ontbreekt het Monica niet. We zijn blij dat we haar een duwtje in de rug kunnen geven. Omdat we toch langs school lopen om naar de volgende familie te gaan zetten we haar dezelfde dag nog af bij school.

De volgende familie woont op steenworp afstand van het terrein van KisoBOKa. Hier maken we kennis met de moeder van tweelingzus Winnie en Judith (14 jaar) en Okello (6 jaar). Ook hier werkt de moeder in de waragi brouwerijen. Hun vader is 3 jaar geleden overleden. Deze familie sleept zich keer op keer van huis naar huis omdat ze iedere keer op straat worden gezet wanneer de huur niet kan worden voldaan. De kinderen worden hier erg aan hun lot overgelaten en moeder heeft heel veel moeite, waarschijnlijk door de uitzichtloze situatie, om haar liefde te tonen aan de kinderen. Ze neemt haar zorgtaak niet heel erg serieus. Dat blijkt al snel wanneer we vragen waar Okello is. Ze zegt dat Okello ziek is en in het huisje ligt. Wanneer we polshoogte nemen zien we Okello inderdaad doodziek in het huisje liggen. We vragen haar of ze al een dokter heeft bezocht. Haar antwoord is nee, en ze vervolgt met ons te garanderen dat hij wel weer beter wordt en dat ze hem een pijnstiller heeft gegeven. Wanneer kinderen hier ziek worden is het 9 van de 10 keer malaria en nee dat gaat niet vanzelf over. Integendeel dat wordt alleen maar erger met de dood als gevolg. We gaan direct naar een nabijgelegen kliniek en daar testen ze Okello inderdaad positief op ernstige malaria. Hij gaat direct aan het infuus zodat de medicijnen snel zijn werk kunnen doen. Op dit moment gaat het gelukkig weer goed met Okello en gaat hij samen met zijn tweelingzus ook weer naar school.

Tenslotte hebben we vorige week ook de 2 neefjes Joe en Abdu verteld dat ze weer naar school kunnen gaan.  Joe is door zijn moeder afgestaan toen zij hertrouwde met een andere man. Het komt hier veel voor dat de stiefvader niets met de kinderen te maken wil hebben en dat moeder dus de kinderen maar afstaat. Opnieuw voel ik me boos en machteloos tegelijk.  Joe en Abdu wonen nu bij hun oma die ook in de brouwerijen werkt en eigenlijk helemaal niet voor ze kan zorgen. Ook Abdu was net als Okello ziek. Omdat er geen geld was voor een dokter lag ook hij in het huisje ziek te zijn. De test gaf ook bij Abdu aan dat hij malaria had. Gelukkig voor hem nog in een begin stadium. Hij mocht naar huis met medicijnen. Hopelijk slaan de medicijnen snel aan en kan Abdu snel weer naar school.

We helpen niet alleen de kinderen naar school te gaan maar zullen al deze families regelmatig bezoeken en waar nodig is bijstaan. We willen een persoonlijke relatie met de families opbouwen met als doel wederzijds respect en vertrouwen. Wanneer er vertrouwen is, onstaat er een ingang waardoor het mogelijk wordt moeilijke onderwerpen aan te kaarten zoals familyplanning, opvoeding & hygiëne. Belangrijke onderwerpen die ervoor zorgen dat we uitzichtloze situaties kunnen gaan doorbreken. Misschien niet meer voor alle moeders van deze families maar zeker wel voor de kinderen.  De kinderen hebben de toekomst, en als het aan ons ligt een mooie toekomst!

Liefs familie Kwint.

 

 

 

 

Gloeiend hete vaten vol met grondstoffen om waragi te maken.
Judith.
Elisa.
Ikoru.
Backu.
Monica.
Joe.
Abdu.
Judith.
Winnie.
Okello.
Tag: 
nieuws

Reacties

Wat hebben jullie weer veel en goed werk verzet! Goed dat jullie nu even een stop hebben ingelast om zo de gezinnen ook op andere gebieden dan de financiële te kunnen bijstaan en begeleiden.
Love you!
Liefs mama

Hai kanjers
Om tranen in je ogen te krijgen ,wat krijgen jullie allemaal op je pad .
Loop jullie zelf niet in de knel , we blijven voor jullie bidden .
Ik ben heel trots op jullie .
Maar denk ook aan jullie zelf .
Dikke knuffels alle .5

indrukwekkend verhaal!
Houd moed.

Ans

lieve Remco en Joanne,

lees net jullie verslag. Wat indrukwekkend. De armoede en ellende spat ervan af. Zit ik hier in mijn stevige huis, met een volle koelkast en twee kinderen die alle kansen van de wereld krijgen ( en gelukkig ook genomen hebben...) Ik voel me er gewoon een beetje beroerd onder..... Ik heb zoveel bewondering voor jullie. Jullie maken ECHT een verschil. Ga zo door, houdt moed.